Diploma uitreiking
Een diploma uitreiking is altijd een feestelijke
gebeurtenis.
Ouder(s) blij dat het hun kind is gelukt, ondanks alle
feestjes, uitstapjes en andere dingen die ze vaak veel belangrijker vinden dan
hun studie, hun eindstreep te halen en het papiertje na jaren zwoegen, steunen
en kreunen in hun zak te kunnen steken.
Kind blij dat ze eindelijk klaar zijn met die school en
verlangend uitzien naar een baantje of een volgende studie. Feestvreugde dus!
Onlangs was dat bij ons gezin ook het geval. Twee
geslaagden maar liefst en de buren moeten wel een beetje hebben gedacht dat ik
compleet doordraaide, want om de haverklap hing ik de vlag naar buiten. Nee,
niet met tas dat mocht niet. Zelfs de vlag vonden ze niet nodig, maar ik deed
het wel, omdat ik vond dat de buitenwereld best mocht zien dat wij zulke
feestvarkens in huis hadden.
Eindelijk brak de avond aan dat het eerste feestvarken
het diploma met veel geklap in ontvangst mocht nemen. Vele bekende gezichten
kwamen voorbij, die in de loop der jaren ook bij ons over de vloer waren
geweest. Tot slot was er nog een dame niet aan de beurt geweest en dat is een
dame, die feitelijk nog een beetje familie is, al hebben we jaren geen of
vluchtig contact gehad. Niet dat er iets is gebeurd, nee gewoon zo is het leven
en soms is het beter om iets af te sluiten.
Hoezeer ik het had afgesloten en de tijd voor mij stil
was blijven staan in die zin bleek toen ik de vader van die dame zag zitten. Ik
zat enkele rijen achter hem maar dat hoofd, die armen en handen die hij in de
lucht hield om een foto van zijn dochter te nemen… het zou mijn schoonvader
kunnen zijn. Mijn schoonvader dan uit mijn eerste huwelijk en die vader van de
dame, was de broer van de man waar ik destijds mee was getrouwd. Met een schok
kwam ik tot de ontdekking dat de tijd helemaal wat mijn eerste man betreft stil
was blijven staan. Mijn eerste echtgenoot met wie ik amper drie maanden was
getrouwd toen hij door een ongeluk om het leven kwam. Mijn eerste grote, brede
lieve man met een oneindige bos met krullen, waarvan ik onverwacht afscheid had
moeten nemen en ook altijd zo in mijn herinnering was gebleven.
Ineens drong tot mij door dat als hij was blijven leven,
waarschijnlijk ook grijs, licht kalend en geaderde armen en handen zou hebben. In
mijn gedachten riep ik het beeld op zoals hij er waarschijnlijk nu uit zou
hebben gezien, maar ik bedacht meteen dat hij meer op zijn moeder leek dan zijn
vader en ook qua ouder worden meer als zijn moeder er uit zou zien. Nooit bij
stilgestaan, altijd gedacht aan die jonge grote man met zijn bos krullen op 33
jarige leeftijd wat een verwarrende en ook wel schokkende ontdekking was dat.
Later tijdens een nazit met een drankje en een hapje zag
ik de vader van de geslaagde dame in het vooraanzicht en toen herkende ik hem
als de broer van mijn eerste echtgenoot. Opvallend waren diezelfde
hoofdkenmerken, de trekjes zoals hij schoksgewijs zijn hoofd bewoog als iets
zijn aandacht trok. Ik wilde eigenlijk wel naar hem toe, hem aanspreken, maar
bedacht me toen dat hij bij het zien van mij vast herinnerd werd aan een tijd
waar hij liever niet meer aan wilde denken. De verjaardag van zijn dochter die
een klein zwart randje heeft, na al die jaren nog steeds en misschien de
feestvreugde voor hem zou bederven….of in elk geval een wrang kantje zou geven.
Nee, ik heb het maar niet gedaan maar oh wat lijkt die
jongen/ man aan de achterkant op mijn lieve schoonvader, die blij was dat hij
nog altijd welkom was in het huis waar ik was begonnen met zijn zoon en later
gelukkig werd met iemand anders en ook de opa was van mijn kinderen die ik heb
gekregen. Hij heeft ooit letterlijk gezegd dat hij blij was dat ik weer een
nieuwe liefde had gevonden en het fijn vond dat ik niet weg was gegaan.. terug
naar waar ik vandaan kwam.
Mensen die hem gekend hebben, hadden dit vast nooit
achter hem gezocht, maar mijn schoonvader was een perfect voorbeeld van ruwe
bolster en blanke pit, met wijze uitspraken die altijd klopten!
Waar een diploma uitreiking al niet kan toe leiden en op
hol slaan met je gedachten…Verbazingwekkend om op zo n manier tot de ontdekking
te komen dat de tand des tijds niet heeft stilgestaan en verwarring even alom.
De herinnering blijft………………………………
Goede doelen en strijkstokken
Wat gaat er door jou heen als je weer een of andere actie zit te kijken voor een of ander
goed doel, of je wordt gevraagd donateur van het een of ander te worden? Denk
jij dan ook niet bij jezelf van: “hoeveel van dat geld gaat er daadwerkelijk
naar het goede doel en hoeveel blijft er onderweg aan de strijkstok hangen?”
Daar gaat dit verhaaltje over en ik wil hierbij niet beweren dat het bij elke organisatie
zo gaat, maar wat ik heb gehoord komt
uit zeer betrouwbare bron en is het erg
genoeg.
Degene die dit is overkomen, had enige tijd geleden gereageerd op een oproep via internet,
voor promotiewerkzaamheden. Aangezien ze dit wel leuk vindt om te doen had ze
een reactie gestuurd, of zij er ook voor in aanmerking zou kunnen komen.
Weken later, ze was de hele oproep al bijna vergeten, werd ze gebeld door een dame van het
bureau, die vertelde dat ze nog iemand zochten voor het promoten van goede
doelen betreffende dieren en of ze op een bepaalde dag en tijdstip langs kon
komen voor een gesprek. Nadat ze nog te horen had gekregen dat ze de kilometers
vergoed kreeg, hing ze op met een gevoel van jippie en was nog lang blij
verrast dat er na zoveel weken nog een reactie was gekomen.
Op de dag van de afspraak was ze ruim op tijd op weg gegaan, om toch maar vooral niet te
laat te komen voor deze afspraak, omdat ze het gevoel had dat dit haar kans was
om nog te veranderen en werk te gaan doen wat nuttig en leuk zou zijn. Ze had
speciaal hiervoor een dag vrij genomen, omdat de afspraak toch wel een eind van
haar huis lag en ze wist dat de weg ernaar toe en terug nogal druk kon zijn op die
tijd.
Ze was goed op tijd aangekomen bij het bedrijf en liep naar binnen om te melden dat ze was
gearriveerd. Degene met wie ze de afspraak had was er nog niet, dus kreeg ze
vriendelijk een kopje koffie en een stoel aangeboden om te wachten op degene
die een gesprek met haar zou aangaan.
De dame ging dus rustig zitten, nam de omgeving even in zich op, die wel wat onderhoud kon
gebruiken onderhand, gezien de vlekken in het tapijt en de stoelen die ook wel
een opfrisbeurt konden gebruiken en bladerde wat in tijdschriften over dieren,
terwijl ze haar koffie opdronk en wachtte.
Na een kwartier begon ze het toch wel een beetje vreemd te vinden dat het zo lang
duurde, maar ze bleef rustig en geduldig afwachten. Na drie kwartier kwam een
mevrouw zeggen dat ze niet begreep waar “hij” bleef en bood me nog een kop
koffie aan. Ze vertelde dat ze ook rustig mocht roken in de wachtruimte, wat de
sollicitante zeer verbaasde, omdat dit eigenlijk nergens meer gebeurd en
weigerde de kop koffie. Ze gaf wel aan dat ze het eigenlijk wel onrespectvol
begon te vinden dat ze haar zo lang lieten wachten en dat ze erover begon te
denken maar weg te gaan. De mevrouw van het kantoor zei toen nog eens te gaan
bellen waar de persoon bleef.
Even later kwam ze terug met de mededeling dat hij onderweg was en begon een gesprek met
mij. Dat gesprek ging toevallig over een onderwerp waar de sollicitante ook
ervaring mee had en dat voorkwam tevens dat ze weg zou gaan.
Een uur later dan was afgesproken, kwam er een man binnen lopen die zich aan de
sollicitante voorstelde en vroeg hoe laat zij hier dan had afgesproken. Nou een
uurtje eerder dus! Ze kreeg de indruk dat de man totaal niet op de hoogte was
dat er een afspraak was gemaakt, maar vroeg haar met hem mee te lopen. Hij ging
voor haar uit naar een kamer, wat er uit zag als een kantoor waar een klein
bommetje was ontploft. Een heel groot bureau, onder het stof en vol papieren,
zodat je eigenlijk niets kon zien van het blad wat eronder zat. En de kat die
er rondliep, kwam er gezellig bij zitten. Eerst op het bureau op de stapels
papieren en later bij de sollicitante op schoot. Nou is zij wel dieren gewend,
dus vond ze het niet erg, maar een erg frisse boel was het niet.
Meneer begon meteen te vertellen over wat ze deden, hoe zo’n hekel hij had aan mensen die te
laat komen, hoe druk ze het hadden, dat ze voor 50 stichtingen werkten allemaal
goede doelen en bood haar ondertussen grif sigaretjes aan, want hij stoorde
zich niet aan het rookverbod, omdat het zijn eigen bedrijf was. Binnen de
kortste keren moet het er blauw hebben gezien van de rook.
Er werd heel veel gepraat en dat het nu leek op een sollicitatie gesprek kan niet worden
gezegd. Wat ze wel begreep is dat zij zou gaan promoten voor de stichting
Menodi en dat ze dat samen met een team zou gaan doen in de noordelijke provincies.
Er werd gepraat over de bonussen die ze zou kunnen gaan verdienen, snelle
berekeningen gemaakt dat het wel zou kunnen oplopen tot € 6.000.—per maand en
dat er een paar mensen in zijn bedrijf onder andere een jongen “J” die maand al
op € 9.000.—stond. De sollicitante was hier wel een beetje sceptisch en
relativerend over en heeft nog de vraag gesteld die velen ongetwijfeld stellen
als je wordt gevraagd om donateur van een goed doel te worden, wat er naar het
goede doel zou gaan en wat er voor de wervers aan de strijkstok zou blijven
hangen. Hierop kreeg ze een “gouden tip”: dan moest ze eerst zeggen als degene
die haar die vraag stelde eerst zou vertellen wat die persoon verdiende, zij
daar dan antwoord op zou geven en dan raadde hij haar aan om altijd een bedrag
te noemen wat minder was als de vraagsteller verdient. Ach, verder leek het in
alle opzichten wel goed en er werden wat gegevens ingevuld, een afspraak
gemaakt om eens te kijken hoe dat er in het echte leven aan toe gaat. De
sollicitante wilde eigenlijk die vrijdag al kijken, maar de persoon die de
werving in het noorden coördineert, had die dag een bruiloft, dus werd een
afspraak gemaakt om maandags te gaan kijken in Hoogeveen. Ze kreeg de
telefoonnummers mee en het advies als ze het maandags niet kon vinden, zij dan
die persoon even kon bellen.
Tweeënhalf uur later stond ze met een blaadje van de stichting Menodi weer buiten. Het was
lang wachten en niet netjes, maar ze stapte wel met een goed gevoel in de auto
en in de wetenschap dat als ze zou willen ze kon beginnen, zoals de man had
aangegeven. Kwestie van contracten tekenen en klaar, maar ze wilde nog eerst
even op locatie kijken hoe dat nu echt in zijn werk ging, voor ze toezeggingen
zou doen.
De rest van de week bleef dat goede gevoel wel hangen maar toch was er ook iets van een
gevoel van… ga ik meewerken hieraan en vette bonussen verdienen? Gaat dat bij
elke stichting voor goede doelen zo? Ze had al een aantal vragen voor zichzelf
opgeschreven om hier goed van op de hoogte te komen wat er allemaal van waar
was en of het inderdaad zo rooskleurig was zoals de man had beschreven.
Eindelijk was de maandagmiddag aangebroken en ze nam weer even wat eerder vrij van haar
werk om naar Hoogeveen af te reizen en de donateurwervers in actie te zien en
te spreken. Daar aangekomen zag ze al snel het punt waar ze zouden moeten
staan. Haar was verteld dat ze vergunningen hadden om op die plaatsen te mogen
staan, dus had ze geen enkele reden om aan te nemen dat dit anders zou kunnen
zijn. Echter er stond helemaal niets…. Nog even verder de straat langs gespeurd
en in zijstraten gekeken of ze daar misschien stonden maar nee helemaal niets
dus pakte ze het kaartje om de dame te bellen met wie er was afgesproken dat ze
langs zou komen.
Bleek het 06 nummer van die dame niet goed te zijn opgeschreven. Er stonden maar 9 getallen
in plaats van de 10 die een telefoonnummer moet hebben tegenwoordig. Dus maar
gebeld met het bedrijf in de omgeving van Almelo en de man met wie ze had
gesproken. Eerst moest de man zich even herinneren wie ze ook maar weer was en
toen ze vertelde dat ze op dat moment in Hoogeveen stond, zei hij waarom ze
vrijdag niet had gebeld met die dame zoals was afgesproken. De sollicitante
kreeg nauwelijks de tijd om even na te denken hoe dat ook maar weer zat en zei
toen dat dit niet waar was. Want ze wilde vrijdags juist gaan kijken, maar dat
kon niet, omdat de coördinator een bruiloft had!
De man aan de andere kant van de lijn bleef volhouden dat dit wel zo was afgesproken en de
sollicitante zei toen op een gegeven ogenblik dat ze er maar verder vanaf zag.
Reactie: Oké doeg! En er werd opgehangen.
Vraag ik me toch af…. Een bedrijf dat zich zo zegt in te zetten voor goede doelen en
stichtingen gaat zó met mensen om?
Volgens mij gaat het eerder om het binnenharken van zo veel mogelijk strijkstokken, waar
zoveel mogelijk aan moet blijven hangen en een hart ver is te zoeken.
Oh ja en over die kilometervergoeding is helemaal niet meer gesproken.
Einde aan “Het ligt vast in de opslag.”
Sinds een jaar of 5 werd deze opmerking steevast gebruikt in ons gezin, als we iets nodig hadden, waarvan we wisten dat we dat ooit hebben gehad en niet konden vinden. Voor ons een begrip, bij anderen een raadsel, omdat zij er niets van begrepen waar wij het over hadden.
De “het ligt vast in de opslag” opmerking is ontstaan toen wij het huis waar ik jarenlang heb gewoond en de geboorte van mijn drie kinderen heb meegemaakt, moesten leegruimen. Er kwamen nog heel veel spullen los, die we niet zomaar wilden wegdoen, maar waar we ook niet echt de ruimte voor hadden om dit mee te nemen naar ons huidige onderkomen in Vries.
Een bevriende aannemer die ons ook enorm heeft geholpen met het afvoeren van de dingen die wij niet meer konden gebruiken en het overige in een aanhanger naar ons huis in Vries bracht, bood toen aan om de overige spullen op te slaan in zijn loods bij het bedrijf. We namen dat aanbod graag aan en zo kwam het dat er 12 dozen achter bleven in een loods in Blijham en 2 dozen richting familie in Winschoten ging, omdat die spullen absoluut niet tegen nattigheid konden.
In de jaren erna hebben we af en toe een doosje opgehaald en vaak kon het dan meteen door naar de afvalbak, omdat we er niets meer aan hadden of dat de kinderen het niet meer wilden hebben. Het afgelopen jaar waren we eindelijk zover dat we toch onderhand nieuwsgierig genoeg werden naar wat er nou eigenlijk toch nog allemaal in die “opslag” aanwezig was. Door de jaren heen begin je gewoon te vergeten wat er allemaal nog was achtergebleven en besloten we het nu toch eens allemaal te gaan bekijken en beslissen wat we ermee gingen doen.
In twee keer verspreid over enkele maanden hebben we de nog resterende acht verhuisdozen die in de loods waren en de twee die nog bij de familie was opgehaald. Tot onze verbazing lagen er zelfs nog 4 tuinklapstoeltjes die we nog wel konden gebruiken. Het was wel duidelijk dat we er niet zo met onze gedachten bij waren toen we de spullen in de dozen deden, want wie bewaart er nu 5 jaar lang een plastic bekertje met een elastiekje en 1 paperclip erin? Om maar te zwijgen over de washandjes die erin zaten waar je bijna dwars door heen kon kijken!
Toch waren er nog wel dingen die wel waardevol zijn en veel betekenis voor ons hebben. Onder meer een doos vol met foto s van een paar jaar, school- en muziekspullen en gereedschap waar we nog wel zeker wat mee kunnen.
Het meeste is opgeruimd of weggedaan en er staan nog enkele dozen die eventueel op een rommelmarkt terecht kunnen komen. In de kamer staat nog de doos met foto’s die eigenlijk nog ingeplakt moeten worden, maar waarschijnlijk voorlopig eerst op zolder belanden, een doos met nog wat handdoeken die na een wasbeurt in de kast kunnen worden geruimd en een doos met gereedschap, die nog uitgezocht moet worden.
Al met al een periode van opruimen, afsluiten en loslaten van wat is geweest. Nu kunnen we gaan accepteren dat iets wat is geweest voorbij is en dat de zin: “Het ligt vast in de opslag,” niet meer gebruikt zal worden in de toekomst. Het ruimt ook lekker op in je hoofd en op die manier komt er weer ruimte in je hoofd om nieuwe mogelijkheden te gaan ontdekken.
Het enige wat is en altijd zal blijven is de herinnering………….
Dwalende sneeuwgedachten
Vanmorgen liep ik nog even naar buiten voordat ik aan het werk ging. Met een zakje oud brood onder de arm, stapte ik door het nog nauwelijks betreden witte tapijt, waar ons dorp mee was bedekt deze morgen.
Terwijl ik in de richting van de vijver liep, waar ik weet dat daar eendjes zijn die vast wel zin hebben in een broodmaaltijd, liet ik mijn blik genietend over het prachtige witte landschap gaan en de besneeuwde bomen. Ik dacht terug aan de tijd dat mijn kinderen nog klein waren en enthousiast altijd naar buiten renden als er sneeuw lag. Ze lieten zich door mij, of hun vader trekken op de slee, het maken van sneeuwpoppen compleet met warme sjaal en wortel, de sneeuwballen gevechten die ze hielden met hun vrienden en hun ouders, het glijden met de slee van een besneeuwde heuvel en het schaatsen op de vijver, toen achter ons huis of op de ijsbaan.
Bij de eendjes aangekomen, die mij enthousiast begroetten ( hoewel ik denk dat het meer om het brood ging dan om mij), gleden mijn gedachten terug naar vandaag, naar een jongen die vast in zijn kinderjaren ook zo genoten heeft van de sneeuw, met de slee van de heuvel bij de basisschool is gegleden, sneeuwpoppen heeft gemaakt en sneeuwballengevechten heeft meegemaakt. Een jongen van dezelfde leeftijd als een van mijn dochters nu is. Een jongen die nog een hele toekomst voor zich had. Een jongen die veel vrienden had, die niet wisten wat er in hem omging, maar hem graag hadden willen helpen. Een jongen die de schoonheid van het leven niet meer zag zitten en heeft besloten om het aardse bestaan op een door hem gekozen manier te verlaten.
Vandaag zal hij zijn laatste sneeuwwandeling beleven voor hij wordt begraven op de begraafplaats hier in het dorp. Familie, vrienden, ze begrijpen er niets van maar willen op een goede manier afscheid van hem nemen. Er zullen veel, heel veel bloemen aanwezig zijn in de kleur waar hij zo veel van hield. Onder andere een hart in de vorm van mooie rode rozen, een laatste groet van zijn vrienden. Ik hoop dat hij gelukkig is waar hij nu is en dat deze dag troost en steun zal geven aan de familieleden en vrienden die achterblijven. Het kost tijd, maar ooit zullen zij met een weemoedige glimlach aan hem terugdenken, aan de leuke grappige dingen die hij heeft toegevoegd aan hun leven en soms ook met een brok in hun keel hem vreselijk zullen missen.
Ik loop verder in gedachten verzonken naar huis en die glijden nog verder terug in de tijd. Ruim 6 jaar geleden al weer.. waar blijft de tijd? Naar een ander hart van bloemen in blauwe en witte kleuren, een ander soort afscheid een andere situatie, maar net zo heftig.
Dan word ik ineens ruw uit mijn gedachten gehaald, bij mijn thuiskomst. Vier rondbuikige poezen mauwen klagend dat ze nu toch wel eens hoognodig aan hun ontbijt toe zijn en kijken me smekend aan.. Ik kan daar natuurlijk geen weerstand aan bieden en voorzie ze direct met het gevraagde, zodat ze de rest van de dag weer lui kunnen doorbrengen op de bank of de stoel in de warme kamer. Ach, het leven kan zo simpel zijn”. denk ik dan. Helaas denkt de mens er vaak anders over.
Tijd om aan het werk te gaan denk ik bij mezelf en ja ik sta vanmiddag even stil bij die jongen, die leuke jongen die tijdens zijn laatste sneeuwwandeling, wordt gedragen naar zijn laatste rustplaats. Ook zal ik in gedachten bij mijn dochter zijn, die voor het eerst na al die jaren, na dat blauw met wit hart, weer aanwezig zal zijn bij een afscheid. Een afscheid met een hart van rode rozen…..
Dan hoor ik een lied op de radio.. bestaat toeval?
Eindelijk tastbaar
- De sleutel van de deur naar verandering zit aan de binnenkant
Na ruim een jaar tussen mijn dagelijkse werkzaamheden en verhuizing van mijn partner door, heb ik halverwege dit jaar mijn studie voor Life Coach succesvol afgerond en sinds deze week ( 48-2010), is de website die ik hiervoor is gemaakt, ook in de lucht.
Waarom Life Coach? Omdat ik tijdens mijn werkzaamheden in de acquisitie en bij het ontmoeten van toevallige voorbijgangers vaak heb ondervonden dat mensen mij graag als hun klankbord gebruiken en veel, heel veel dingen vertelden waarmee ze bij een ander niet terecht konden of wilden.
Ik hoop dat veel mensen de weg naar mijn website zullen vinden, zodat ik deze kan helpen om hun op de goede weg te helpen en kan ondersteunen als ze op zoek zijn naar verbetering van de kwaliteit van hun leven.
Coaching is een krachtige en persoonlijke manier als er een wens is om te veranderen, het anders te doen en te groeien en bijna iedereen maakt wel dingen in het leven mee, die niet altijd even gemakkelijk zijn. Soms is hierbij therapie teveel en een gesprek met een goede buur, vriend of familielid te weinig.
Iedereen heeft meer in zich en met behulp van een ervaren coach leer je beter omgaan met de zaken die op je afkomen, zodat je weer regisseur van je eigen leven wordt.
Enkele voorbeelden waar ik je mee kan helpen:
- Rouwverwerking: Je hebt iemand verloren die je heel dierbaar is en waar je maar moeilijk overheen komt, of je wilt nog gewoon een keer erover praten.
- Relatie problemen: Er kunnen vele soorten relatieproblemen zijn waar je liever niet met vrienden, familie of kennissen over praat. Bijvoorbeeld verdriet over een verbroken relatie, seksuele problemen, je wilt je relatie verbeteren, je hebt een relatie met iemand die vreemd gaat, of je bent zelf vreemdgegaan in je relatie.
- Werkgerelateerde problemen: Als je problemen hebt met collega’s op de werkvloer, je baas of als je werk je niet bevalt en iets anders wilt gaan doen.
- Echtscheidingsbegeleiding: Problemen die kunnen ontstaan als je bent gescheiden en alles wat zo vertrouwd en gewoon leek, is verandert. Je moet helemaal opnieuw beginnen en weet niet hoe je dat kunt aanpakken.
- Gezinsproblemen: Ruzies, ziektes of andere problemen, kunnen voorkomen in je gezin waar je niet uitkomt en waardoor jij je vaak eenzaam of onbegrepen voelt.
- Vergroten zelfvertrouwen: Door het stellen van doelen en je te motiveren die te behalen, groeit je zelfvertrouwen.
Zoals zo velen vaak zeggen, zeg ik nu ook over mijzelf: Ik had dit jaren eerder moeten doen en weet dus ook uit eigen ervaring hoe moeilijk het soms is om het oude los te laten en voor jezelf te gaan kiezen. Dank zij mijn studie heb ik ook veel over mijzelf geleerd en weet nu dat iedereen op zijn tijd wel iemand kan gebruiken, die hem/ haar een spiegel voor houdt, om zelf te ontdekken wat je nu eigenlijk wil en waar je aan moet werken om jezelf neer te zetten zoals jij bent en wat je wilt bereiken.
Wegpesterij of gewoon onzakelijk en kinderachtig?
Het zal nu ongeveer 3 jaar geleden zijn, dat een bedrijf dat volledig draaide op thuiswerkers, wat voor die tijd al heel vooruitstrevend was, ineens een kantoorpand ging huren en de thuiswerkenden op een aantal na op het kantoor gingen werken. Niet veel later kreeg het personeel lucht van het feit dat het al een tijdje donderde tussen de beide directeuren. Aanvankelijk werd aangenomen dat dit allemaal wel weer zou overwaaien, maar helaas is dat tot op de dag van vandaag nog niet bijgelegd.
Inmiddels heeft dit al tot rare toestanden geleidt en ondervindt het vaste personeel ook de lasten ervan. Er zou iemand worden ontslagen, wat na een week weer werd teruggedraaid, contracten die niet verlengd zouden worden, werden wel verlengd en andere contracten werden niet verlengd, waardoor er een aantal bijzonder goede krachten zijn weggevallen. Dit is een spelletje van de heren om elkaar maar zo goed mogelijk dwars te kunnen zitten.
Het personeel doet er ondertussen alles aan om de zaken goed te blijven regelen voor de buitenlandse werknemers die door het bedrijf worden uitgezonden en kijken met lede ogen toe. Alles heeft het personeel geprobeerd om de heren toch weer op goede voet met elkaar te komen, maar niets heeft geholpen. Het enige wat het personeel nog gemotiveerd houdt, is ervoor te zorgen dat de buitenlandse werknemers goed worden verzorgd en op tijd hun geld ontvangen.
Het vaste personeel zelf mag zelf langer wachten op hun salaris, wat regelmatig een of een paar dagen wordt overgemaakt en onlangs heeft een van de vaste medewerkers zich nog een nieuwe computer moeten aanschaffen. De andere computer was gecrashed en met het oog op de komende vakantieperiode besloot diegene een nieuwe te halen en heeft ’s avonds in haar eigen tijd de computer weer helemaal in orde gemaakt, zodat er de volgende dag niets van de arbeidstijd verloren zou gaan. Wel heeft de medewerker een melding hiervan gemaakt en gevraagd of er een gedeelte vergoed kon worden door het bedrijf. Helaas de baas die momenteel de scepter zwaait heeft besloten dat de medewerker dat eerst had moeten overleggen en wil geen bijdrage leveren. Hoe hou je je personeel gemotiveerd? Verwacht hij nu dat deze medewerker nu naar de andere baas rent, zodat ze weer iets hebben om ruzie te maken met elkaar?
Dit gaat niet lang meer goed zo en het personeel begint onderhand uit te zien naar het einde….van dit toch wel kinderachtig spelletje wat de heren zo lang weten vol te houden onderhand. Jammer van een zo mooi bedrijf wat het ooit was…..
Geniet van je geluk en leef!
Afgelopen zondag stonden mijn dochter en ik net op het punt om een kijkje te nemen op een camping waar we 5 hele leuke gezellige jaren hebben doorgebracht. We zijn er begonnen in een bungalow, omdat mijn zoon destijds nog niet wilde lopen en de twee jaren daarop in een huurtent, omdat we dit toch wel gezelliger vonden en meer betrokkenheid voelden bij de overige vakantievierders. De laatste drie jaar konden we beschikken over de caravan van mijn schoonouders met een aangepaste voortent, ( ja zo een met een dikke buik aan de zijkant!) zodat we zelf konden kiezen waar we wilden staan en gaan op deze camping.
Juist op het moment van het aantrekken van de schoenen en jassen ging natuurlijk de telefoon, die over het algemeen als een aanwezig sieraad staat in de woonkamer in het weekend. Ik moet toegeven dat dit ook wel een beetje aan mij ligt, omdat ik in mijn vrije tijd niet graag met de telefoon aan mijn oor hang, vanwege het feit dat ik dat door de week al vele uren aan de telefoon bezig ben. Soms heeft je stem ook gewoon rust nodig toch?
Mijn dochter nam de telefoon op en aan het gesprek merkte ik al snel dat het haar opa, mijn vader dus, was die het even hoog tijd vond voor een algehele check up over het reilen en zeilen van ons doen en laten in het verre noorden.
Nadat zij hem helemaal had bijgepraat had ik nog even het genoegen om mijn eigen vader te bevestigen wat mijn dochter hem inmiddels al had verteld. Hij kwam zeer opgewekt over, ondanks dat hij weer geveld bleek geweest te zijn door de griep. Hij klonk in elk geval weer helemaal 100% en vertelde mij dat zijn zoon dit weekend niet ver bij ons vandaan was ( nee hij is niet bij ons op bezoek geweest, dat kost benzine! ) en dat hij een leuk contact had met een van de vrouwen op de flat, die was mee gegaan naar een uitje van het bedrijf waar hij ooit heeft gewerkt en ik dat genoegen ook ooit heb mogen smaken, om daar bij te zijn en altijd zeer goed verzorgd is. Tussen neus en lippen door vertelde hij dat hij ook met deze zelfde dame naar de Santpoortse feestweek was geweest en dat hij daar laatst een genoeglijke avond heeft beleefd onder het genot van een afzakkertje.
Ook vergat hij er en passant niet bij te vertellen dat er nu enorm geroddeld wordt op deze flat. “Begrijp je um?” Tuurlijk pa ik begrijp het … ik begrijp je vrolijke stemming ook en ben blij dat je nu eens niet op zoek bent naar iets om mij terecht te wijzen op dingen die ik in jouw ogen niet goed lijk te doen. Je ziet in mij een medestander omdat ik weet wat het betekent wat het is om iemand te verliezen waar je van houdt. En ook wat het is om je toch weer open te stellen voor nieuw en ander geluk. Ik gun het je en juich het van harte toe! In de laatste paar jaar heb ik niet meer zo’n opgewekte vader aan de telefoon gehad en ik zou zeggen geniet ervan!
De vraag is alleen nu even… wanneer ga je het zelf doorkrijgen en er openlijk van genieten?
Helaas was de batterij op en moest ik het gesprek afbreken voordat we ruw afgebroken zouden worden en dat heeft mijn vader waarschijnlijk op de gedachte gebracht dat we wel weer genoeg hadden geouwehoerd, maar niets is minder waar het is gewoon de waarheid en inmiddels heb ik de batterijen vervangen om toch weer eens een lang en goed gesprek te kunnen voeren.
Dat is me diezelfde avond ook gelukt al was dat niet met mijn vader maar met een hele goede vriendin!
Wij zijn alsnog naar de camping in Witten geweest,de Witterzomer en hebben heerlijk herinneringen opgehaald over de tijd die we hebben doorgebracht als gezin, wat we hier en daar hadden meegemaakt en hoe leuk het is geweest. …. Alleen het overgeven in de auto, waardoor mijn toenmalige man de stoelen heeft gesloopt uit de auto aldaar om de rails ook schoon te krijgen hebben we het maar even niet over gehad.
Dit was voor mij even een geweldig quality moment met een van mijn kinderen en het doet me goed dat ze, ondanks dat ze hun vader moeten missen, zoveel leuke herinneringen aan die tijd hebben overgehouden.
Valentijn………
Valentijn
Gisteren 14 februari was het Valentijnsdag en zondag, wat een ideale combinatie is voor een dag vol lekker eten, weinig doen en uitbuiken.
De ochtend begon met een brunch zoals bijna elke zondag met warme afgebakken broodjes en is eigenlijk de enige keer in de week dat we met zijn allen aan het ontbijt zitten, dus quality time voor mij. Dat was zo rond 12 uur ’s middags en om 14.00 gingen we op verjaardags visite bij iemand, waarvan we weten dat we altijd heerlijk worden verwend met allerlei zelfgemaakte lekkernijen en toen we daar arriveerden, bleek onze vermoedens meer dan waar te worden.
Na de nodige felicitaties en geschenken overhandigd te hebben, werden we uitgenodigd om aan tafel plaats te nemen, die was gedekt met allerlei lekkere hapjes en zoetigheden, zoals je dat kunt verwachten bij een Engelse high tea. Omdat het duidelijk was dat de gastvrouw zich hier zeer veel voor had ingezet, namen we zonder morren plaats om al deze lekkernijen weg te werken en ik voelde mijn buik al opzwellen gelijk een luchtballon, maar goed het is toch redelijk gelukt om alles zo goed als kwaad weg te werken en kon ik gelukkig nog een sandwich kwijt aan de partner van de gastvrouw, omdat mijn partner de sandwich al had verorbert die voor de partner van de gastvrouw was bestemd, wat ik natuurlijk met liefde deed!
Na ongeveer een uurtje hadden we alles naar binnengewerkt en had ik het gevoel dat ik van de tafel naar de bank rolde waar we gelukkig nog een paar uurtjes hadden om “uit te buiken” voor we ons naar het volgend eetfestijn zouden begeven. Na een paar uur gezellig te hebben gepraat gingen we, gewapend met een paar films en een boek naar ons volgende punt, namelijk Hotel Karsten te Norg, waar mijn partner een tafel had gereserveerd voor Valentijn, om daar lekker te gaan dineren met zijn tweeën
Wij komen daar wel vaker en weten dat de bediening, en het eten zeer goed is. Ook voor een gewoon kopje koffie na een wandeling kun je daar goed vertoeven bij de open haard, of andere zitjes, die daar aanwezig zijn. Dit keer was er een tafeltje gedekt in de serre van het restaurant, zodat we een leuk uitzicht hadden op het centrum van Norg en na enig beraad, besloten we beiden een visgerecht te bestellen, in de hoop dat deze wat minder zwaar op de maag zou komen te liggen.
Aangezien mijn partner een 3-gangen menu wel lekker leek vanwege de mosselkroketjes, besloot ik te beginnen met een kopje bieslook soep, wat ik nog nooit had gehad, maar verrukkelijk bleek te zijn. Vooraf kregen we nog een amuse met een plakje tonijn wat ook goed smaakte. Daarna volgde het hoofdgerecht en voor mij bestond dat uit een moot gegrilde zalm en zeebaarsfilet in een mosterdsaus. Daarbij wat bloemkool en zacht gebakken aardappeltjes en wat rauwkost, wat we zelf konden uitkiezen bij de saladebar. Als toetje nam ik nog maar een verrukkelijk glas zoete wijn, omdat mijn buik voor de tweede keer die dag begon te lijken op een luchtballon en mijn partner kreeg 3 bolletjes aardbeien ijs met slagroom wat echt heel lekker was en je het gevoel gaf dat je gepureerde aardbeien zat te eten in plaats van ijs.
Aangezien hij drie bolletjes wat erg veel vond, heb ik me ook nog over een bolletje ontfermd, om de tussenliggende ruimtes nog verder op te vullen in mijn toch al overvolle, maar verwende maag.
Na afloop waggelden we naar de auto die gelukkig een eindje verder op stond, zodat we even wat beweging kregen en weer thuis aangekomen is mijn partner na het drinken van een kop koffie weer naar zijn eigen onderkomen gegaan en ik de rest van de avond in half liggende houding op de bank puffend heb doorgebracht, ondertussen denkend dat deze dag wel heel gezellig was, maar voornamelijk bestond uit eten en niets doen.
Van de nood een deugd maken….
Koning Winter laat zich sinds lange tijd weer eens flink gelden in het land. Mijn dochter zei gisteren nog dat we nu al 4 weken leven in een witte wereld en dat ze dit met haar 20 jaar bestaan nog nooit had meegemaakt. Dat kan kloppen, ook ik kan me eigenlijk niet zo goed meer herinneren wanneer ik dit voor het laatst heb meegemaakt. In ’79 woonde ik namelijk nog in het westen.
Het is wat ongemakkelijk voor het verkeer dat geef ik toe en zo kwam het dat voor het
eerst sinds heel lange tijd ik de zondag moest doorkomen met mijn kinderen en zonder Frits,
die nog klemmer zat vanwege de sneeuw als wij hier. Toch vind ik deze wereld bedekt met al
dat prachtige witte sneeuw ook wel heel mooi en dat lokte me gisteren dan ook naar buiten,
om eens een flinke wandeling te maken en prachtige plaatjes te schieten.
Tevens wil ik ook even de meneer van de sneeuwschuiver bedanken die mijn dochter
zaterdagnacht aanbood om voor haar te rijden naar Vries, omdat in Assen vanaf de rotonde
bij de Mac Donalds de weg daar wel erg slecht ging worden. Hij wilde alleen wel even de tijd
om zijn sigaretje op te roken. Nou die tijd hebben we wel met deze weersomstandigheden
nietwaar? Zij kwam in elk geval veilig thuis!
Verse sporen in de sneeuw
-
- Sneeuwduinen in de sloot
-
- nog een wijds wit plaatje
-
- sneeuw
-
- Kinderen die zich heerlijk kunnen uitleven
-
- Stille genietster
-
- slootswal met verschoven sneeuw
-
- is dit Nederland?
-
- Allemaal schoapies
-
- Verse sporen in de sneeuw
Vries kan het wel…
Afgelopen weekend was het groot feest in Vries. De Vuelta zou er dwars doorheen komen en daaromheen waren tal van festiviteiten en activiteiten gepland.
Zaterdagmorgen was er een ponymarkt met een markt, alleen konden we daar niet bijzijn ivm andere verplichtingen. Die middag was er een boedelveiling en dat was heel leuk. De veilingmeester en notulisten waren voor deze gelegenheid helemaal in Spaanse kleding gestoken wat het een heel fleurig geheel gaf. Die avond was het groot feest in Vries in het eetcafé en café onder de Linden, was er Life muziek en het was een drukte van belang. Allemaal heel gezellig in elk geval en voor menigeen is het heel laat geworden of zeg maar vroeg.
De volgende morgen werd er een open lucht dienst gehouden en toen was er een car meeting, met prachtige gepimpte auto s en tuners waar je oren spontaan begonnen te toeteren als je er langs liep.
Ook als reclame middel goed gebruikt
Toen het tijd werd dat de Vuelta door ons dorp zou racen, liepen we naar de weg toe om daar een mooi plekje te bemachtigen en ons geduld werd niet al te lang op de proef gesteld want de eerste kopgroep kwam om 16.00 uur aansjezen. Zoef, en nog eens zoef toen keken we alweer tegen de achterkant aan en was het volgende wachten begonnen op de rest van het peloton.
een grote zoef en weg waren ze al weer
Dat duurde wel een minuut of 4 à 5 voor de voorste rijen in ons zicht kwamen. Mensen wat gaat dat hard! Voor we het goed en wel beseften voelde je een windvlaag en voorbij was die hele grote massa fietsers. Ik kon er nauwelijks tegen fotograferen. In onze ogen leek het wel of er net zoveel auto s meereden met allemaal reservefietsen erop want dat was het einde van de Vuelta in Vries. Ik moet zeggen een kenner ben ik niet van de wielersport, maar het was wel een speciaal gevoel om bij zoiets aanwezig te kunnen zijn. Heel veel mensen die aan de kant van de weg stonden dachten er net zo over en het geeft op dat moment een gevoel van saamhorigheid en trots dat zo’n Vuelta ons dorp aandeed.
Toen het was afgelopen liepen we weer terug naar de Brink waar een run zou worden gehouden voor volwassenen en kinderen.
start van de jeugd
Start volwassenen
Daar hebben we nog even gekeken naar de start en via een groot scherm konden we de Vuelta nog volgen die al op dat moment in Assen waren. Na de start zijn we via de redelijk uitgebreide kermis naar huis gegaan ondertussen nog even een paar mensen te fotograferen, die duidelijk de laamp oet hadden zoals dat hier wel wordt gezegd.
uitgefeest
Oh ja en voor diegenen die het hebben meegekregen dat de geldautomaat van de Rabobank in het dorp heel gul was geweest in die week, hij was nu leeg. Of de medewerkers nu uit voorzorg die hadden weggehaald of dat velen hebben geprobeerd of deze truc nog eens werd herhaald laat ik hierbij maar in het midden, maar het feit is dat ik heb ondervonden dat dit dorp wel degelijk leeft de laatste jaren in steeds toenemende mate en dat vind ik helemaal super!
