Goede doelen en strijkstokken
Wat gaat er door jou heen als je weer een of andere actie zit te kijken voor een of ander
goed doel, of je wordt gevraagd donateur van het een of ander te worden? Denk
jij dan ook niet bij jezelf van: “hoeveel van dat geld gaat er daadwerkelijk
naar het goede doel en hoeveel blijft er onderweg aan de strijkstok hangen?”
Daar gaat dit verhaaltje over en ik wil hierbij niet beweren dat het bij elke organisatie
zo gaat, maar wat ik heb gehoord komt
uit zeer betrouwbare bron en is het erg
genoeg.
Degene die dit is overkomen, had enige tijd geleden gereageerd op een oproep via internet,
voor promotiewerkzaamheden. Aangezien ze dit wel leuk vindt om te doen had ze
een reactie gestuurd, of zij er ook voor in aanmerking zou kunnen komen.
Weken later, ze was de hele oproep al bijna vergeten, werd ze gebeld door een dame van het
bureau, die vertelde dat ze nog iemand zochten voor het promoten van goede
doelen betreffende dieren en of ze op een bepaalde dag en tijdstip langs kon
komen voor een gesprek. Nadat ze nog te horen had gekregen dat ze de kilometers
vergoed kreeg, hing ze op met een gevoel van jippie en was nog lang blij
verrast dat er na zoveel weken nog een reactie was gekomen.
Op de dag van de afspraak was ze ruim op tijd op weg gegaan, om toch maar vooral niet te
laat te komen voor deze afspraak, omdat ze het gevoel had dat dit haar kans was
om nog te veranderen en werk te gaan doen wat nuttig en leuk zou zijn. Ze had
speciaal hiervoor een dag vrij genomen, omdat de afspraak toch wel een eind van
haar huis lag en ze wist dat de weg ernaar toe en terug nogal druk kon zijn op die
tijd.
Ze was goed op tijd aangekomen bij het bedrijf en liep naar binnen om te melden dat ze was
gearriveerd. Degene met wie ze de afspraak had was er nog niet, dus kreeg ze
vriendelijk een kopje koffie en een stoel aangeboden om te wachten op degene
die een gesprek met haar zou aangaan.
De dame ging dus rustig zitten, nam de omgeving even in zich op, die wel wat onderhoud kon
gebruiken onderhand, gezien de vlekken in het tapijt en de stoelen die ook wel
een opfrisbeurt konden gebruiken en bladerde wat in tijdschriften over dieren,
terwijl ze haar koffie opdronk en wachtte.
Na een kwartier begon ze het toch wel een beetje vreemd te vinden dat het zo lang
duurde, maar ze bleef rustig en geduldig afwachten. Na drie kwartier kwam een
mevrouw zeggen dat ze niet begreep waar “hij” bleef en bood me nog een kop
koffie aan. Ze vertelde dat ze ook rustig mocht roken in de wachtruimte, wat de
sollicitante zeer verbaasde, omdat dit eigenlijk nergens meer gebeurd en
weigerde de kop koffie. Ze gaf wel aan dat ze het eigenlijk wel onrespectvol
begon te vinden dat ze haar zo lang lieten wachten en dat ze erover begon te
denken maar weg te gaan. De mevrouw van het kantoor zei toen nog eens te gaan
bellen waar de persoon bleef.
Even later kwam ze terug met de mededeling dat hij onderweg was en begon een gesprek met
mij. Dat gesprek ging toevallig over een onderwerp waar de sollicitante ook
ervaring mee had en dat voorkwam tevens dat ze weg zou gaan.
Een uur later dan was afgesproken, kwam er een man binnen lopen die zich aan de
sollicitante voorstelde en vroeg hoe laat zij hier dan had afgesproken. Nou een
uurtje eerder dus! Ze kreeg de indruk dat de man totaal niet op de hoogte was
dat er een afspraak was gemaakt, maar vroeg haar met hem mee te lopen. Hij ging
voor haar uit naar een kamer, wat er uit zag als een kantoor waar een klein
bommetje was ontploft. Een heel groot bureau, onder het stof en vol papieren,
zodat je eigenlijk niets kon zien van het blad wat eronder zat. En de kat die
er rondliep, kwam er gezellig bij zitten. Eerst op het bureau op de stapels
papieren en later bij de sollicitante op schoot. Nou is zij wel dieren gewend,
dus vond ze het niet erg, maar een erg frisse boel was het niet.
Meneer begon meteen te vertellen over wat ze deden, hoe zo’n hekel hij had aan mensen die te
laat komen, hoe druk ze het hadden, dat ze voor 50 stichtingen werkten allemaal
goede doelen en bood haar ondertussen grif sigaretjes aan, want hij stoorde
zich niet aan het rookverbod, omdat het zijn eigen bedrijf was. Binnen de
kortste keren moet het er blauw hebben gezien van de rook.
Er werd heel veel gepraat en dat het nu leek op een sollicitatie gesprek kan niet worden
gezegd. Wat ze wel begreep is dat zij zou gaan promoten voor de stichting
Menodi en dat ze dat samen met een team zou gaan doen in de noordelijke provincies.
Er werd gepraat over de bonussen die ze zou kunnen gaan verdienen, snelle
berekeningen gemaakt dat het wel zou kunnen oplopen tot € 6.000.—per maand en
dat er een paar mensen in zijn bedrijf onder andere een jongen “J” die maand al
op € 9.000.—stond. De sollicitante was hier wel een beetje sceptisch en
relativerend over en heeft nog de vraag gesteld die velen ongetwijfeld stellen
als je wordt gevraagd om donateur van een goed doel te worden, wat er naar het
goede doel zou gaan en wat er voor de wervers aan de strijkstok zou blijven
hangen. Hierop kreeg ze een “gouden tip”: dan moest ze eerst zeggen als degene
die haar die vraag stelde eerst zou vertellen wat die persoon verdiende, zij
daar dan antwoord op zou geven en dan raadde hij haar aan om altijd een bedrag
te noemen wat minder was als de vraagsteller verdient. Ach, verder leek het in
alle opzichten wel goed en er werden wat gegevens ingevuld, een afspraak
gemaakt om eens te kijken hoe dat er in het echte leven aan toe gaat. De
sollicitante wilde eigenlijk die vrijdag al kijken, maar de persoon die de
werving in het noorden coördineert, had die dag een bruiloft, dus werd een
afspraak gemaakt om maandags te gaan kijken in Hoogeveen. Ze kreeg de
telefoonnummers mee en het advies als ze het maandags niet kon vinden, zij dan
die persoon even kon bellen.
Tweeënhalf uur later stond ze met een blaadje van de stichting Menodi weer buiten. Het was
lang wachten en niet netjes, maar ze stapte wel met een goed gevoel in de auto
en in de wetenschap dat als ze zou willen ze kon beginnen, zoals de man had
aangegeven. Kwestie van contracten tekenen en klaar, maar ze wilde nog eerst
even op locatie kijken hoe dat nu echt in zijn werk ging, voor ze toezeggingen
zou doen.
De rest van de week bleef dat goede gevoel wel hangen maar toch was er ook iets van een
gevoel van… ga ik meewerken hieraan en vette bonussen verdienen? Gaat dat bij
elke stichting voor goede doelen zo? Ze had al een aantal vragen voor zichzelf
opgeschreven om hier goed van op de hoogte te komen wat er allemaal van waar
was en of het inderdaad zo rooskleurig was zoals de man had beschreven.
Eindelijk was de maandagmiddag aangebroken en ze nam weer even wat eerder vrij van haar
werk om naar Hoogeveen af te reizen en de donateurwervers in actie te zien en
te spreken. Daar aangekomen zag ze al snel het punt waar ze zouden moeten
staan. Haar was verteld dat ze vergunningen hadden om op die plaatsen te mogen
staan, dus had ze geen enkele reden om aan te nemen dat dit anders zou kunnen
zijn. Echter er stond helemaal niets…. Nog even verder de straat langs gespeurd
en in zijstraten gekeken of ze daar misschien stonden maar nee helemaal niets
dus pakte ze het kaartje om de dame te bellen met wie er was afgesproken dat ze
langs zou komen.
Bleek het 06 nummer van die dame niet goed te zijn opgeschreven. Er stonden maar 9 getallen
in plaats van de 10 die een telefoonnummer moet hebben tegenwoordig. Dus maar
gebeld met het bedrijf in de omgeving van Almelo en de man met wie ze had
gesproken. Eerst moest de man zich even herinneren wie ze ook maar weer was en
toen ze vertelde dat ze op dat moment in Hoogeveen stond, zei hij waarom ze
vrijdag niet had gebeld met die dame zoals was afgesproken. De sollicitante
kreeg nauwelijks de tijd om even na te denken hoe dat ook maar weer zat en zei
toen dat dit niet waar was. Want ze wilde vrijdags juist gaan kijken, maar dat
kon niet, omdat de coördinator een bruiloft had!
De man aan de andere kant van de lijn bleef volhouden dat dit wel zo was afgesproken en de
sollicitante zei toen op een gegeven ogenblik dat ze er maar verder vanaf zag.
Reactie: Oké doeg! En er werd opgehangen.
Vraag ik me toch af…. Een bedrijf dat zich zo zegt in te zetten voor goede doelen en
stichtingen gaat zó met mensen om?
Volgens mij gaat het eerder om het binnenharken van zo veel mogelijk strijkstokken, waar
zoveel mogelijk aan moet blijven hangen en een hart ver is te zoeken.
Oh ja en over die kilometervergoeding is helemaal niet meer gesproken.
