Dwalende sneeuwgedachten

Standaard

Vanmorgen liep ik nog even naar buiten voordat ik aan het werk ging. Met een zakje oud brood onder de arm, stapte ik door het nog nauwelijks betreden witte tapijt, waar ons dorp mee was bedekt deze morgen.

Terwijl ik in de richting van de vijver liep, waar ik weet dat daar eendjes zijn die vast wel zin hebben in een broodmaaltijd, liet ik mijn blik genietend over het prachtige witte landschap gaan en de besneeuwde bomen. Ik dacht terug aan de tijd dat mijn kinderen nog klein waren en enthousiast altijd naar buiten renden als er sneeuw lag. Ze lieten zich door mij, of hun vader trekken op de slee, het maken van sneeuwpoppen compleet met warme sjaal en wortel, de sneeuwballen gevechten die ze hielden met hun vrienden en hun ouders, het glijden met de slee van een besneeuwde heuvel en het schaatsen op de vijver, toen achter ons huis of op de ijsbaan.

Bij de eendjes aangekomen, die mij enthousiast begroetten ( hoewel ik denk dat het meer om het brood ging dan om mij), gleden mijn gedachten terug naar vandaag, naar een jongen die vast in zijn kinderjaren ook zo genoten heeft van de sneeuw, met de slee van de heuvel bij de basisschool is gegleden, sneeuwpoppen heeft gemaakt en sneeuwballengevechten heeft meegemaakt. Een jongen van dezelfde leeftijd als een van mijn dochters nu is. Een jongen die nog een hele toekomst voor zich had. Een jongen die veel vrienden had, die niet wisten wat er in hem omging, maar hem graag hadden willen helpen. Een jongen die de schoonheid van het leven niet meer zag zitten en heeft besloten om het aardse bestaan op een door hem gekozen manier te verlaten.

Vandaag zal hij zijn laatste sneeuwwandeling beleven voor hij wordt begraven op de begraafplaats hier in het dorp. Familie, vrienden, ze begrijpen er niets van maar willen op een goede manier afscheid van hem nemen. Er zullen veel, heel veel bloemen aanwezig zijn in de kleur waar hij zo veel van hield. Onder andere een hart in de vorm van mooie rode rozen, een laatste groet van zijn vrienden. Ik hoop dat hij gelukkig is waar hij nu is en dat deze dag troost en steun zal geven aan de familieleden en vrienden die achterblijven. Het kost tijd, maar ooit zullen zij met een weemoedige glimlach aan hem terugdenken, aan de leuke grappige dingen die hij heeft toegevoegd aan hun leven en soms ook met een brok in hun keel hem vreselijk zullen missen.

Ik loop verder in gedachten verzonken naar huis en die glijden nog verder terug in de tijd. Ruim 6 jaar geleden al weer.. waar blijft de tijd? Naar een ander hart van bloemen in blauwe en witte kleuren, een ander soort afscheid een andere situatie, maar net zo heftig.

Dan word ik ineens ruw uit mijn gedachten gehaald, bij mijn thuiskomst. Vier rondbuikige poezen mauwen klagend dat ze nu toch wel eens hoognodig aan hun ontbijt toe zijn en kijken me smekend aan.. Ik kan daar natuurlijk geen weerstand aan bieden en voorzie ze direct met het gevraagde, zodat ze de rest van de dag weer lui kunnen doorbrengen op de bank of de stoel in de warme kamer. Ach, het leven kan zo simpel zijn”. denk ik dan. Helaas denkt de mens er vaak anders over.

Tijd om aan het werk te gaan denk ik bij mezelf en ja ik sta vanmiddag even stil bij die jongen, die leuke jongen die tijdens zijn laatste sneeuwwandeling, wordt gedragen naar zijn laatste rustplaats. Ook zal ik in gedachten bij mijn dochter zijn, die voor het eerst na al die jaren, na dat blauw met wit hart, weer aanwezig zal zijn bij een afscheid. Een afscheid met een hart van rode rozen…..

Dan hoor ik een lied op de radio.. bestaat toeval?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s