Maandelijks archief: december 2013

Vrijdag de 13e/ afscheid van een molly

Standaard

De blog had wel een opfrisbeurtje verdiend en ik wilde er ook weer eens wat nieuw leven in blazen. Ik zat nog te bedenken wat ik sinds tijden er op zou zetten, toen afgelopen vrijdag er iets gebeurde, wat ik wilde delen. Is niet echt grappig, maar Molly verdiend het om een plekje in mijn blog te krijgen…..

 

Vrijdag de 13e /Afscheid van een Molly

 

Vrijdag morgen hebben we onverwacht en heftig afscheid moeten nemen van een van onze 4 katten Molly. Nu zul je wel zeggen, nou ja een minder blijven er nog drie over, maar deze kat was wel de  “mensenkat” bij uitstek.

 

Hij was altijd bij ons in de buurt, moest bij iedereen die maar binnenkwam meteen op schoot en kon als geen ander door een “hoepel”springen gevormd door de arm van een vriend. Trouwens als die er was, dan was Molly haast niet van hem af te slaan, kon heel genietend bij hem op schoot liggen en van een robbertje vechten met hem, was Molly ook niet vies.

 

Of hij zat op de stoelleuning naast je en kon je dan heel indringend aankijken van: “wanneer schuif je naar achteren? Dan kan ik op je schoot!”

 

Hij kon als eerste het kattenluikje openmaken, die aan een kant op slot was, zodat ze ’s nachts niet de boel op stelten konden zetten, maar aangezien Molly gewoon rustig op de stoel of bank ging liggen slapen, was dat in zijn geval niet zo heel erg.

 

Toen we hem kregen met Moortje, dachten we in eerste instantie dat we twee poezen hadden, maar na een poosje bleek Molly een kater te zijn. Een beoordelingsfoutje van degenen waar we de poezen hadden gehaald. Niet getreurd, want hij was wel scheel, beetje gestoord, maar erg lief en aanhankelijk naar ons toe.

 

Hij presteerde het zelfs om met mijn oudste dochter lekker mee te wandelen naar de bus als ze naar school moest en stapte zelfs een keer in!. Vaak zat hij ook haar weer op te wachten in de buurt van de bushalte.

 

Als je buiten liep, dan verstopte hij zich achter een dunne boom, al schuddend met zijn achterste, klaar om je aan het schrikken te maken, wanneer je langsliep. Of hij galoppeerde ineens voorbij om in de eerste de beste boom voor je omhoog te klimmen. Ving grote kraaien en “bekleedde” met de veren geregeld onze vloer in de kamer.

 

Wanneer je ziek was of verdrietig, haalde hij alle truckjes uit de kast om maar naar boven te komen om bij je te gaan liggen of op schoot te komen.

 

Tijdens het eten kroop hij stiekem op de stoel naast je, of kroop “stiekem”op iemands schoot om er “gezellig”bij te zijn. Hij kon zich af en toe alleen niet inhouden en stak zijn snuit boven de tafel om even te kijken of er nog wat lekkers overbleef.

 

Tijdens de collecteweek van het Nationaal MS fonds ben je gezellig meegewandeld met me. Wel bleef je op een gegeven moment achter en het duurde daarna geruime tijd voor je weer terug was en eenmaal thuis was je duidelijk zichtbaar bekaf. Misschien was dat al een voorteken, maar dat zullen we nooit weten.

 

Een uur voor etenstijd begon hij de laatste tijd klagend te mauwen. Het “baby huiluurtje”noemden we dat. Best irritant, maar vanavond was het oorverdovend stil rond die tijd. De tijd dat onze katten eten kregen was altijd een concert van ge miauw, maar vanavond was het stil, struikelde ik niet over sommige katten, die vlak achter je voeten komen zitten en ook werd er niet meer gegromd tijdens het eten, wat Molly standaard deed.

 

De overige poezen waren nu stil en liggen ieder apart op een plekje. Merken en missen ze nu wat? Ik kan het niet vertellen, maar een feit is dat Molly een lege plek is in ons leven en zowel de poezen als de mensen hem de komende tijd zeker zullen missen.

 

Molly een voordeel heb je nu: de maand december hoef je niet meer twee tot drie weken te bivakkeren in de voorraadkast, omdat je geen last meer zal hebben van het geknal van de carbid bussen en het vuurwerk waar jij dagenlang ervoor en erna zeer angstig voor was! AfbeeldingAfbeeldingAfbeeldingAfbeeldingAfbeelding

Advertenties