Categorie archief: Herinneringen

Dag Sammetje!

Standaard

Vandaag hebben we afscheid moeten nemen van onze koekat Sam. Ongeveer 8 jaar geleden werd hij geboren en samen met Oscar, zijn ze toegevoegd aan de twee katten Molly en Moortje, die er toen al waren.

Molly, de vader is afgelopen december van ons heengegaan en zijn levendige aanwezigheid wordt nog regelmatig benoemd. Sam daarentegen, was altijd al een schuw beestje, samen met zijn broertje Oscar. Naarmate de jaren verstreken werd Oscar een lieve dikke huiskat, wel een geliefd object voor de teken die hij altijd wist te scoren, maar Sam bleef een angstig beestje met veel kwalen.

Als je hem wilde aaien, kroop hij vaak in elkaar op een manier van : “sla me niet!”, hoewel hij het wel erg lekker vond gezien het spinnende geluid wat hij maakte. Als hij eens op je schoot kwam kruipen, was hij of ziek, of het was toch een vraag om aandacht. Je durfde je amper te bewegen, omdat als je dat deed, hij meteen weer verschrikt reageerde en wegsprong.

Hij vond het heerlijk om door Molly gewassen te worden en bood zichzelf altijd redelijk brutaal aan om zo’n behandeling te ondergaan. Ook kwam je hem tegen op de gekste plaatsen: Achter de televisie, in de wasbak van het aanrecht, op het dressoir in het rommelbakje, in een openstaande tas, of bovenop het aquarium van de schildpadden.

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Deze schildpadden huisden een tijdje in een open plastic bak, omdat de glazen bak kapot was en toen presteerde hij het zelfs om op het randje van de bak te gaan zitten en zo te drinken. Dat water was blijkbaar lekkerder dan welk ander water dan ook. Dat hij er nooit ingekukeld is, is voor ons altijd nog een raadsel.

Regelmatig zijn we met hem bij de dierenarts geweest, omdat hij of een of andere kwaal had met hoge koorts, of een groot abces ergens onderaan zijn kaak, waardoor een groot deel weggesneden moest worden, of hij had iets aan zijn poot, gebit, ach er was zoveel.

Vaak dacht ik wanneer hij op de grond zat voor zich uit te kijken, wat ben je toch een depressieve kat. Wat is er toch ooit gebeurd dat je zo geworden bent. Hij was wel lief, maar tegelijkertijd ook zo bang en de keren dat hij spontaan in gezondheid bij je kwam zitten, zijn maar zelden geweest. Toch leek het als we je zagen huppelen, want normaal lopen deed je niet, je huppelde, dat je een vrolijke blije kat was, maar dat was maar schijn. Je was een zonaanbidder. Regelmatig lag je in het midden van de kamer in een zonnestraal wat naar binnen scheen, of in de voortuin tegen de muur, waar het warm tot behoorlijk heet kon worden.

Wel was hij gek op lekkere hapjes, maar de laatste tijd kwam dat er ook soms weer uit. Eten en drinken deed hij wel en dan was hij weer brandend mager, dan weer zag hij er weer wat voller uit. Dan had hij een dikke kop, dan was het maar een troosteloos koppie met van die ogen die je aankeken alsof hij altijd veel pijn had.

De afgelopen week werd hij ineens erg verkouden, zijn neus snotterde en zijn ogen waren tranerig. Regelmatig maakte ik dat schoon, maar ondanks dat hij bleef eten, werd het er niet beter op en vermagerde zienderogen. Liet af en toe ontlasting lopen en kwam op een avond binnen met een staart die doorweekt was. Hij verzorgde zichzelf niet meer en keek toe hoe ik zijn kletsnatte staart wat probeerde te deppen, alsof hij zelf niet eens meer doorhad dat het om zijn eigen staart ging.

Eerst lag je nog dicht bij mij in de buurt op een kleedje op de bank of het tafeltje ernaast, de laatste dagen lag je in een doos met oud papier en moesten wij je wakker maken, om je te laten eten, wat je niet eens zelf meer doorhad. We hebben dit keer dan ook besloten om je niet langer te kwellen en je te laten gaan. Zaterdag nacht is het dan gebeurd dat je hartje het begeven heeft en nu kunnen wij alleen maar hopen dat je vrolijk en gelukkig in de kattenhemel rondhuppelt.

Binnen een half jaar tijd zijn we dus van 4 naar 1 kat gegaan. Onze andere zwarte huiskat die altijd een close maatje was van Molly, is dagenlang afwezig, om dan ineens als een soort “gast aan tafel” te verschijnen tijdens het avondmaal, om er dan weer snel er vandoor te gaan. We zien hem nog, hij is wat schuw geworden, maar ziet er verder nog lekker gezond uit. Waarschijnlijk heeft hij een adresje gevonden waar hij ook wordt vertroeteld, of hij komt overdag gewoon even stiekem langs om te eten, want die brokjes gaan wel op.

Afbeelding

Lieve koekat Sam…. Hopelijk heb je nu rust en je geluk gevonden!

Advertenties

Diploma uitreiking

Standaard

Een diploma uitreiking is altijd een feestelijke
gebeurtenis.

Ouder(s) blij dat het hun kind is gelukt, ondanks alle
feestjes, uitstapjes en andere dingen die ze vaak veel belangrijker vinden dan
hun studie, hun eindstreep te halen en het papiertje na jaren zwoegen, steunen
en kreunen in hun zak te kunnen steken.

Kind blij dat ze eindelijk klaar zijn met die school en
verlangend uitzien naar een baantje of een volgende studie. Feestvreugde dus!

Onlangs was dat bij ons gezin ook het geval. Twee
geslaagden maar liefst en de buren moeten wel een beetje hebben gedacht dat ik
compleet doordraaide, want om de haverklap hing ik de vlag naar buiten. Nee,
niet met tas dat mocht niet. Zelfs de vlag vonden ze niet nodig, maar ik deed
het wel, omdat ik vond dat de buitenwereld best mocht zien dat wij zulke
feestvarkens in huis hadden.

Eindelijk brak de avond aan dat het eerste feestvarken
het diploma met veel geklap in ontvangst mocht nemen. Vele bekende gezichten
kwamen voorbij, die in de loop der jaren ook bij ons over de vloer waren
geweest. Tot slot was er nog een dame niet aan de beurt geweest en dat is een
dame, die feitelijk nog een beetje familie is, al hebben we jaren geen of
vluchtig contact gehad. Niet dat er iets is gebeurd, nee gewoon zo is het leven
en soms is het beter om iets af te sluiten.

Hoezeer ik het had afgesloten en de tijd voor mij stil
was blijven staan in die zin bleek toen ik de vader van die dame zag zitten. Ik
zat enkele rijen achter hem maar dat hoofd, die armen en handen die hij in de
lucht hield om een foto van zijn dochter te nemen… het zou mijn schoonvader
kunnen zijn. Mijn schoonvader dan uit mijn eerste huwelijk en die vader van de
dame, was de broer van de man waar ik destijds mee was getrouwd. Met een schok
kwam ik tot de ontdekking dat de tijd helemaal wat mijn eerste man betreft stil
was blijven staan. Mijn eerste echtgenoot met wie ik amper drie maanden was
getrouwd toen hij door een ongeluk om het leven kwam. Mijn eerste grote, brede
lieve man met een oneindige bos met krullen, waarvan ik onverwacht afscheid had
moeten nemen en ook altijd zo in mijn herinnering was gebleven.

Ineens drong tot mij door dat als hij was blijven leven,
waarschijnlijk ook grijs, licht kalend en geaderde armen en handen zou hebben. In
mijn gedachten riep ik het beeld op zoals hij er waarschijnlijk nu uit zou
hebben gezien, maar ik bedacht meteen dat hij meer op zijn moeder leek dan zijn
vader en ook qua ouder worden meer als zijn moeder er uit zou zien. Nooit bij
stilgestaan, altijd gedacht aan die jonge grote man met zijn bos krullen op 33
jarige leeftijd wat een verwarrende en ook wel schokkende ontdekking was dat.

Later tijdens een nazit met een drankje en een hapje zag
ik de vader van de geslaagde dame in het vooraanzicht en toen herkende ik hem
als de broer van mijn eerste echtgenoot. Opvallend waren diezelfde
hoofdkenmerken, de trekjes zoals hij schoksgewijs zijn hoofd bewoog als iets
zijn aandacht trok. Ik wilde eigenlijk wel naar hem toe, hem aanspreken, maar
bedacht me toen dat hij bij het zien van mij vast herinnerd werd aan een tijd
waar hij liever niet meer aan wilde denken. De verjaardag van zijn dochter die
een klein zwart randje heeft, na al die jaren nog steeds en misschien de
feestvreugde voor hem zou bederven….of in elk geval een wrang kantje zou geven.

Nee, ik heb het maar niet gedaan maar oh wat lijkt die
jongen/ man aan de achterkant op mijn lieve schoonvader, die blij was dat hij
nog altijd welkom was in het huis waar ik was begonnen met zijn zoon en later
gelukkig werd met iemand anders en ook de opa was van mijn kinderen die ik heb
gekregen. Hij heeft ooit letterlijk gezegd dat hij blij was dat ik weer een
nieuwe liefde had gevonden en het fijn vond dat ik niet weg was gegaan.. terug
naar waar ik vandaan kwam.

Mensen die hem gekend hebben, hadden dit vast nooit
achter hem gezocht, maar mijn schoonvader was een perfect voorbeeld van ruwe
bolster en blanke pit, met wijze uitspraken die altijd klopten!

Waar een diploma uitreiking al niet kan toe leiden en op
hol slaan met je gedachten…Verbazingwekkend om op zo n manier tot de ontdekking
te komen dat de tand des tijds niet heeft stilgestaan en verwarring even alom.

De herinnering blijft………………………………

Einde aan “Het ligt vast in de opslag.”

Standaard

Sinds een jaar of 5 werd deze opmerking steevast gebruikt in ons gezin, als we iets nodig hadden, waarvan we wisten dat we dat ooit hebben gehad en niet konden vinden. Voor ons een begrip, bij anderen een raadsel, omdat zij er niets van begrepen waar wij het over hadden.

De “het ligt vast in de opslag” opmerking is ontstaan toen wij het huis waar ik jarenlang heb gewoond en de geboorte van mijn drie kinderen heb meegemaakt, moesten leegruimen. Er kwamen nog heel veel spullen los, die we niet zomaar wilden wegdoen, maar waar we ook niet echt de ruimte voor hadden om dit mee te nemen naar ons huidige onderkomen in Vries.

Een bevriende aannemer die ons ook enorm heeft geholpen met het afvoeren van de dingen die wij niet meer konden gebruiken en het overige in een aanhanger naar ons huis in Vries bracht, bood toen aan om de overige spullen op te slaan in zijn loods bij het bedrijf. We namen dat aanbod graag aan en zo kwam het dat er 12 dozen achter bleven in een loods in Blijham en 2 dozen richting familie in Winschoten ging, omdat die spullen absoluut niet tegen nattigheid konden.

In de jaren erna hebben we af en toe een doosje opgehaald en vaak kon het dan meteen door naar de afvalbak, omdat we er niets meer aan hadden of dat de kinderen het niet meer wilden hebben. Het afgelopen jaar waren we eindelijk zover dat we toch onderhand nieuwsgierig genoeg werden naar wat er nou eigenlijk toch nog allemaal in die “opslag” aanwezig was. Door de jaren heen begin je gewoon te vergeten wat er allemaal nog was achtergebleven en besloten we het nu toch eens allemaal te gaan bekijken en beslissen wat we ermee gingen doen.

In twee keer verspreid over enkele maanden hebben we de nog resterende acht verhuisdozen die in de loods waren en de twee die nog bij de familie was opgehaald. Tot onze verbazing lagen er zelfs nog 4 tuinklapstoeltjes die we nog wel konden gebruiken. Het was wel duidelijk dat we er niet zo met onze gedachten bij waren toen we de spullen in de dozen deden, want wie bewaart er nu 5 jaar lang een plastic bekertje met een elastiekje en 1 paperclip erin? Om maar te zwijgen over de washandjes die erin zaten waar je bijna dwars door heen kon kijken!

Toch waren er nog wel dingen die wel waardevol zijn en veel betekenis voor ons hebben. Onder meer een doos vol met foto s van een paar jaar, school- en muziekspullen en gereedschap waar we nog wel zeker wat mee kunnen.

Het meeste is opgeruimd of weggedaan en er staan nog enkele dozen die eventueel op een rommelmarkt terecht kunnen komen. In de kamer staat nog de doos met foto’s die eigenlijk nog ingeplakt moeten worden, maar waarschijnlijk voorlopig eerst op zolder belanden, een doos met nog wat handdoeken die na een wasbeurt in de kast kunnen worden geruimd en een doos met gereedschap, die nog uitgezocht moet worden.

Al met al een periode van opruimen, afsluiten en loslaten van wat is geweest. Nu kunnen we gaan accepteren dat iets wat is geweest voorbij is en dat de zin: “Het ligt vast in de opslag,” niet meer gebruikt zal worden in de toekomst. Het ruimt ook lekker op in je hoofd en op die manier komt er weer ruimte in je hoofd om nieuwe mogelijkheden te gaan ontdekken.

Het enige wat is en altijd zal blijven is de herinnering………….

Dwalende sneeuwgedachten

Standaard

Vanmorgen liep ik nog even naar buiten voordat ik aan het werk ging. Met een zakje oud brood onder de arm, stapte ik door het nog nauwelijks betreden witte tapijt, waar ons dorp mee was bedekt deze morgen.

Terwijl ik in de richting van de vijver liep, waar ik weet dat daar eendjes zijn die vast wel zin hebben in een broodmaaltijd, liet ik mijn blik genietend over het prachtige witte landschap gaan en de besneeuwde bomen. Ik dacht terug aan de tijd dat mijn kinderen nog klein waren en enthousiast altijd naar buiten renden als er sneeuw lag. Ze lieten zich door mij, of hun vader trekken op de slee, het maken van sneeuwpoppen compleet met warme sjaal en wortel, de sneeuwballen gevechten die ze hielden met hun vrienden en hun ouders, het glijden met de slee van een besneeuwde heuvel en het schaatsen op de vijver, toen achter ons huis of op de ijsbaan.

Bij de eendjes aangekomen, die mij enthousiast begroetten ( hoewel ik denk dat het meer om het brood ging dan om mij), gleden mijn gedachten terug naar vandaag, naar een jongen die vast in zijn kinderjaren ook zo genoten heeft van de sneeuw, met de slee van de heuvel bij de basisschool is gegleden, sneeuwpoppen heeft gemaakt en sneeuwballengevechten heeft meegemaakt. Een jongen van dezelfde leeftijd als een van mijn dochters nu is. Een jongen die nog een hele toekomst voor zich had. Een jongen die veel vrienden had, die niet wisten wat er in hem omging, maar hem graag hadden willen helpen. Een jongen die de schoonheid van het leven niet meer zag zitten en heeft besloten om het aardse bestaan op een door hem gekozen manier te verlaten.

Vandaag zal hij zijn laatste sneeuwwandeling beleven voor hij wordt begraven op de begraafplaats hier in het dorp. Familie, vrienden, ze begrijpen er niets van maar willen op een goede manier afscheid van hem nemen. Er zullen veel, heel veel bloemen aanwezig zijn in de kleur waar hij zo veel van hield. Onder andere een hart in de vorm van mooie rode rozen, een laatste groet van zijn vrienden. Ik hoop dat hij gelukkig is waar hij nu is en dat deze dag troost en steun zal geven aan de familieleden en vrienden die achterblijven. Het kost tijd, maar ooit zullen zij met een weemoedige glimlach aan hem terugdenken, aan de leuke grappige dingen die hij heeft toegevoegd aan hun leven en soms ook met een brok in hun keel hem vreselijk zullen missen.

Ik loop verder in gedachten verzonken naar huis en die glijden nog verder terug in de tijd. Ruim 6 jaar geleden al weer.. waar blijft de tijd? Naar een ander hart van bloemen in blauwe en witte kleuren, een ander soort afscheid een andere situatie, maar net zo heftig.

Dan word ik ineens ruw uit mijn gedachten gehaald, bij mijn thuiskomst. Vier rondbuikige poezen mauwen klagend dat ze nu toch wel eens hoognodig aan hun ontbijt toe zijn en kijken me smekend aan.. Ik kan daar natuurlijk geen weerstand aan bieden en voorzie ze direct met het gevraagde, zodat ze de rest van de dag weer lui kunnen doorbrengen op de bank of de stoel in de warme kamer. Ach, het leven kan zo simpel zijn”. denk ik dan. Helaas denkt de mens er vaak anders over.

Tijd om aan het werk te gaan denk ik bij mezelf en ja ik sta vanmiddag even stil bij die jongen, die leuke jongen die tijdens zijn laatste sneeuwwandeling, wordt gedragen naar zijn laatste rustplaats. Ook zal ik in gedachten bij mijn dochter zijn, die voor het eerst na al die jaren, na dat blauw met wit hart, weer aanwezig zal zijn bij een afscheid. Een afscheid met een hart van rode rozen…..

Dan hoor ik een lied op de radio.. bestaat toeval?