Vrijdag de 13e/ afscheid van een molly

Standaard

De blog had wel een opfrisbeurtje verdiend en ik wilde er ook weer eens wat nieuw leven in blazen. Ik zat nog te bedenken wat ik sinds tijden er op zou zetten, toen afgelopen vrijdag er iets gebeurde, wat ik wilde delen. Is niet echt grappig, maar Molly verdiend het om een plekje in mijn blog te krijgen…..

 

Vrijdag de 13e /Afscheid van een Molly

 

Vrijdag morgen hebben we onverwacht en heftig afscheid moeten nemen van een van onze 4 katten Molly. Nu zul je wel zeggen, nou ja een minder blijven er nog drie over, maar deze kat was wel de  “mensenkat” bij uitstek.

 

Hij was altijd bij ons in de buurt, moest bij iedereen die maar binnenkwam meteen op schoot en kon als geen ander door een “hoepel”springen gevormd door de arm van een vriend. Trouwens als die er was, dan was Molly haast niet van hem af te slaan, kon heel genietend bij hem op schoot liggen en van een robbertje vechten met hem, was Molly ook niet vies.

 

Of hij zat op de stoelleuning naast je en kon je dan heel indringend aankijken van: “wanneer schuif je naar achteren? Dan kan ik op je schoot!”

 

Hij kon als eerste het kattenluikje openmaken, die aan een kant op slot was, zodat ze ’s nachts niet de boel op stelten konden zetten, maar aangezien Molly gewoon rustig op de stoel of bank ging liggen slapen, was dat in zijn geval niet zo heel erg.

 

Toen we hem kregen met Moortje, dachten we in eerste instantie dat we twee poezen hadden, maar na een poosje bleek Molly een kater te zijn. Een beoordelingsfoutje van degenen waar we de poezen hadden gehaald. Niet getreurd, want hij was wel scheel, beetje gestoord, maar erg lief en aanhankelijk naar ons toe.

 

Hij presteerde het zelfs om met mijn oudste dochter lekker mee te wandelen naar de bus als ze naar school moest en stapte zelfs een keer in!. Vaak zat hij ook haar weer op te wachten in de buurt van de bushalte.

 

Als je buiten liep, dan verstopte hij zich achter een dunne boom, al schuddend met zijn achterste, klaar om je aan het schrikken te maken, wanneer je langsliep. Of hij galoppeerde ineens voorbij om in de eerste de beste boom voor je omhoog te klimmen. Ving grote kraaien en “bekleedde” met de veren geregeld onze vloer in de kamer.

 

Wanneer je ziek was of verdrietig, haalde hij alle truckjes uit de kast om maar naar boven te komen om bij je te gaan liggen of op schoot te komen.

 

Tijdens het eten kroop hij stiekem op de stoel naast je, of kroop “stiekem”op iemands schoot om er “gezellig”bij te zijn. Hij kon zich af en toe alleen niet inhouden en stak zijn snuit boven de tafel om even te kijken of er nog wat lekkers overbleef.

 

Tijdens de collecteweek van het Nationaal MS fonds ben je gezellig meegewandeld met me. Wel bleef je op een gegeven moment achter en het duurde daarna geruime tijd voor je weer terug was en eenmaal thuis was je duidelijk zichtbaar bekaf. Misschien was dat al een voorteken, maar dat zullen we nooit weten.

 

Een uur voor etenstijd begon hij de laatste tijd klagend te mauwen. Het “baby huiluurtje”noemden we dat. Best irritant, maar vanavond was het oorverdovend stil rond die tijd. De tijd dat onze katten eten kregen was altijd een concert van ge miauw, maar vanavond was het stil, struikelde ik niet over sommige katten, die vlak achter je voeten komen zitten en ook werd er niet meer gegromd tijdens het eten, wat Molly standaard deed.

 

De overige poezen waren nu stil en liggen ieder apart op een plekje. Merken en missen ze nu wat? Ik kan het niet vertellen, maar een feit is dat Molly een lege plek is in ons leven en zowel de poezen als de mensen hem de komende tijd zeker zullen missen.

 

Molly een voordeel heb je nu: de maand december hoef je niet meer twee tot drie weken te bivakkeren in de voorraadkast, omdat je geen last meer zal hebben van het geknal van de carbid bussen en het vuurwerk waar jij dagenlang ervoor en erna zeer angstig voor was! AfbeeldingAfbeeldingAfbeeldingAfbeeldingAfbeelding

Advertenties

Baggy broek gevoel

Standaard

Al is er uiterlijk nog niet veel zichtbaar, aan mijn kleding begin ik goed te voelen dat ik, wat mijn omvang betreft, aan het “krimpen”ben.

Afgelopen week liep ik in de supermarkt met een hand aan mijn broek,  om die zoveel mogelijk omhoog te houden, omdat ik natuurlijk er niet aan gewend ben om een riem om te doen. Eerst maar eens zoeken waar ik zo n ding ook nog maar weer heb liggen of hangen ergens.

Wanneer ik de hand aan mijn broek los moest laten, omdat ik wat moest inpakken of het karretje sturen, had ik binnen de kortste keren het gevoel dat ik zo ’n baggy broek aan had. Je weet wel, zo’n broek waarbij het kruis tussen je knieën hangt. Gelukkig had ik over mijn broek een vrij lang shirt, want anders liep ik bijna continue letterlijk in mijn onderbroek!

Het gaat dus nog steeds lekker, ik voel me nog steeds fit en heb energie genoeg om voorlopig het lijntje nog verder naar beneden te laten zakken.

http://www.youtube.com/watch?v=TSQILl4lqH4

Lang geleden, maar beter laat dan nooit!!

Standaard

Zo het is inmiddels al een tijd geleden dat ik hier wat heb gepost.. Veel met andere dingen bezig geweest en er is ook wel een en ander gebeurd.

Sinds sinds een jaar zit ik in de WW, omdat mijn baas wilde dat ik elke dag een rit op me ging nemen van ongeveer 400km, om aldaar op kantoor te gaan werken.

Toen we de samenwerking beëindigden, wat ik nog vol goede moed en dacht wel dat ik zo iets anders kon gaan beginnen, of mijn nog bestaande werkzaamheden uit te kunnen breiden.

Ik heb dan ook geen moment rekening gehouden met het feit dat het neerleggen van mijn werkzaamheden toch nog zo’n impact zou geven en onlangs heb ik mezelf moeten bekennen, dat ik hier best een flinke emotionele klap heb te verwerken hierdoor.  Ook het vinden van redelijk betaald werk valt nog altijd niet mee en mijn overige werkzaamheden hangt af van de klanten die komen, wat ook niet altijd even soepel loopt.

Inmiddels ben ik een jaar verder en heb ik de afgelopen weken eens diep nagedacht over hoe ik hier nu sta en wat ik heb bereikt het afgelopen jaar….

 

Sinds ruim een week ben ik begonnen met een gewichtsbeheersing-programma. Een programma waar ik jarenlang op zeer grote afstand heb gehouden, omdat ik niet zo ben van de producten en supplementen die dit programma bevat.

Mijn vriend die er juist wel heel enthousiast over is, heeft mij aan het denken gezet en omdat ik het toch wel tijd begon te vinden wat aan mijn gewicht en gezondheid te gaan doen, heb onlangs de moeite genomen om me er eens in te gaan verdiepen. Een avondje bijgewoond, informatie opgevraagd, producten bekeken en wat die voor je kunnen doen en daardoor ben ik toch erg enthousiast geworden.

Zo enthousiast, dat ik nu anderhalve week geleden ben gestart met dat programma en ik val van de ene verbazing in de andere…

Wat mag ik eigenlijk veel hebben! Zolang het natuurlijk verantwoord is , maar ook verantwoord eten is niet vies. De producten en supplementen zijn goed in te nemen en alles bij elkaar eet je 5 maaltijden op een dag.

Ik voel me fit, heb meer energie dan anders, geen honger of hoofdpijn en zelfs nog puf over voor de broodnodige beweging, wat er vaak bij mij inschoot en ben inmiddels al 3 kg kwijt en wat centimeters geslonken. Je wordt begeleidt door iemand die veel kennis heeft van de producten en wat ze voor je doen en kunt rekenen op goed en helder advies bij vragen.

Ongelooflijk dat ik die al die jaren er zo negatief over heb gedacht, maar beter laat dan nooit erachter komen denk ik dan maar… 🙂

Diploma uitreiking

Standaard

Een diploma uitreiking is altijd een feestelijke
gebeurtenis.

Ouder(s) blij dat het hun kind is gelukt, ondanks alle
feestjes, uitstapjes en andere dingen die ze vaak veel belangrijker vinden dan
hun studie, hun eindstreep te halen en het papiertje na jaren zwoegen, steunen
en kreunen in hun zak te kunnen steken.

Kind blij dat ze eindelijk klaar zijn met die school en
verlangend uitzien naar een baantje of een volgende studie. Feestvreugde dus!

Onlangs was dat bij ons gezin ook het geval. Twee
geslaagden maar liefst en de buren moeten wel een beetje hebben gedacht dat ik
compleet doordraaide, want om de haverklap hing ik de vlag naar buiten. Nee,
niet met tas dat mocht niet. Zelfs de vlag vonden ze niet nodig, maar ik deed
het wel, omdat ik vond dat de buitenwereld best mocht zien dat wij zulke
feestvarkens in huis hadden.

Eindelijk brak de avond aan dat het eerste feestvarken
het diploma met veel geklap in ontvangst mocht nemen. Vele bekende gezichten
kwamen voorbij, die in de loop der jaren ook bij ons over de vloer waren
geweest. Tot slot was er nog een dame niet aan de beurt geweest en dat is een
dame, die feitelijk nog een beetje familie is, al hebben we jaren geen of
vluchtig contact gehad. Niet dat er iets is gebeurd, nee gewoon zo is het leven
en soms is het beter om iets af te sluiten.

Hoezeer ik het had afgesloten en de tijd voor mij stil
was blijven staan in die zin bleek toen ik de vader van die dame zag zitten. Ik
zat enkele rijen achter hem maar dat hoofd, die armen en handen die hij in de
lucht hield om een foto van zijn dochter te nemen… het zou mijn schoonvader
kunnen zijn. Mijn schoonvader dan uit mijn eerste huwelijk en die vader van de
dame, was de broer van de man waar ik destijds mee was getrouwd. Met een schok
kwam ik tot de ontdekking dat de tijd helemaal wat mijn eerste man betreft stil
was blijven staan. Mijn eerste echtgenoot met wie ik amper drie maanden was
getrouwd toen hij door een ongeluk om het leven kwam. Mijn eerste grote, brede
lieve man met een oneindige bos met krullen, waarvan ik onverwacht afscheid had
moeten nemen en ook altijd zo in mijn herinnering was gebleven.

Ineens drong tot mij door dat als hij was blijven leven,
waarschijnlijk ook grijs, licht kalend en geaderde armen en handen zou hebben. In
mijn gedachten riep ik het beeld op zoals hij er waarschijnlijk nu uit zou
hebben gezien, maar ik bedacht meteen dat hij meer op zijn moeder leek dan zijn
vader en ook qua ouder worden meer als zijn moeder er uit zou zien. Nooit bij
stilgestaan, altijd gedacht aan die jonge grote man met zijn bos krullen op 33
jarige leeftijd wat een verwarrende en ook wel schokkende ontdekking was dat.

Later tijdens een nazit met een drankje en een hapje zag
ik de vader van de geslaagde dame in het vooraanzicht en toen herkende ik hem
als de broer van mijn eerste echtgenoot. Opvallend waren diezelfde
hoofdkenmerken, de trekjes zoals hij schoksgewijs zijn hoofd bewoog als iets
zijn aandacht trok. Ik wilde eigenlijk wel naar hem toe, hem aanspreken, maar
bedacht me toen dat hij bij het zien van mij vast herinnerd werd aan een tijd
waar hij liever niet meer aan wilde denken. De verjaardag van zijn dochter die
een klein zwart randje heeft, na al die jaren nog steeds en misschien de
feestvreugde voor hem zou bederven….of in elk geval een wrang kantje zou geven.

Nee, ik heb het maar niet gedaan maar oh wat lijkt die
jongen/ man aan de achterkant op mijn lieve schoonvader, die blij was dat hij
nog altijd welkom was in het huis waar ik was begonnen met zijn zoon en later
gelukkig werd met iemand anders en ook de opa was van mijn kinderen die ik heb
gekregen. Hij heeft ooit letterlijk gezegd dat hij blij was dat ik weer een
nieuwe liefde had gevonden en het fijn vond dat ik niet weg was gegaan.. terug
naar waar ik vandaan kwam.

Mensen die hem gekend hebben, hadden dit vast nooit
achter hem gezocht, maar mijn schoonvader was een perfect voorbeeld van ruwe
bolster en blanke pit, met wijze uitspraken die altijd klopten!

Waar een diploma uitreiking al niet kan toe leiden en op
hol slaan met je gedachten…Verbazingwekkend om op zo n manier tot de ontdekking
te komen dat de tand des tijds niet heeft stilgestaan en verwarring even alom.

De herinnering blijft………………………………

Einde aan “Het ligt vast in de opslag.”

Standaard

Sinds een jaar of 5 werd deze opmerking steevast gebruikt in ons gezin, als we iets nodig hadden, waarvan we wisten dat we dat ooit hebben gehad en niet konden vinden. Voor ons een begrip, bij anderen een raadsel, omdat zij er niets van begrepen waar wij het over hadden.

De “het ligt vast in de opslag” opmerking is ontstaan toen wij het huis waar ik jarenlang heb gewoond en de geboorte van mijn drie kinderen heb meegemaakt, moesten leegruimen. Er kwamen nog heel veel spullen los, die we niet zomaar wilden wegdoen, maar waar we ook niet echt de ruimte voor hadden om dit mee te nemen naar ons huidige onderkomen in Vries.

Een bevriende aannemer die ons ook enorm heeft geholpen met het afvoeren van de dingen die wij niet meer konden gebruiken en het overige in een aanhanger naar ons huis in Vries bracht, bood toen aan om de overige spullen op te slaan in zijn loods bij het bedrijf. We namen dat aanbod graag aan en zo kwam het dat er 12 dozen achter bleven in een loods in Blijham en 2 dozen richting familie in Winschoten ging, omdat die spullen absoluut niet tegen nattigheid konden.

In de jaren erna hebben we af en toe een doosje opgehaald en vaak kon het dan meteen door naar de afvalbak, omdat we er niets meer aan hadden of dat de kinderen het niet meer wilden hebben. Het afgelopen jaar waren we eindelijk zover dat we toch onderhand nieuwsgierig genoeg werden naar wat er nou eigenlijk toch nog allemaal in die “opslag” aanwezig was. Door de jaren heen begin je gewoon te vergeten wat er allemaal nog was achtergebleven en besloten we het nu toch eens allemaal te gaan bekijken en beslissen wat we ermee gingen doen.

In twee keer verspreid over enkele maanden hebben we de nog resterende acht verhuisdozen die in de loods waren en de twee die nog bij de familie was opgehaald. Tot onze verbazing lagen er zelfs nog 4 tuinklapstoeltjes die we nog wel konden gebruiken. Het was wel duidelijk dat we er niet zo met onze gedachten bij waren toen we de spullen in de dozen deden, want wie bewaart er nu 5 jaar lang een plastic bekertje met een elastiekje en 1 paperclip erin? Om maar te zwijgen over de washandjes die erin zaten waar je bijna dwars door heen kon kijken!

Toch waren er nog wel dingen die wel waardevol zijn en veel betekenis voor ons hebben. Onder meer een doos vol met foto s van een paar jaar, school- en muziekspullen en gereedschap waar we nog wel zeker wat mee kunnen.

Het meeste is opgeruimd of weggedaan en er staan nog enkele dozen die eventueel op een rommelmarkt terecht kunnen komen. In de kamer staat nog de doos met foto’s die eigenlijk nog ingeplakt moeten worden, maar waarschijnlijk voorlopig eerst op zolder belanden, een doos met nog wat handdoeken die na een wasbeurt in de kast kunnen worden geruimd en een doos met gereedschap, die nog uitgezocht moet worden.

Al met al een periode van opruimen, afsluiten en loslaten van wat is geweest. Nu kunnen we gaan accepteren dat iets wat is geweest voorbij is en dat de zin: “Het ligt vast in de opslag,” niet meer gebruikt zal worden in de toekomst. Het ruimt ook lekker op in je hoofd en op die manier komt er weer ruimte in je hoofd om nieuwe mogelijkheden te gaan ontdekken.

Het enige wat is en altijd zal blijven is de herinnering………….

Dwalende sneeuwgedachten

Standaard

Vanmorgen liep ik nog even naar buiten voordat ik aan het werk ging. Met een zakje oud brood onder de arm, stapte ik door het nog nauwelijks betreden witte tapijt, waar ons dorp mee was bedekt deze morgen.

Terwijl ik in de richting van de vijver liep, waar ik weet dat daar eendjes zijn die vast wel zin hebben in een broodmaaltijd, liet ik mijn blik genietend over het prachtige witte landschap gaan en de besneeuwde bomen. Ik dacht terug aan de tijd dat mijn kinderen nog klein waren en enthousiast altijd naar buiten renden als er sneeuw lag. Ze lieten zich door mij, of hun vader trekken op de slee, het maken van sneeuwpoppen compleet met warme sjaal en wortel, de sneeuwballen gevechten die ze hielden met hun vrienden en hun ouders, het glijden met de slee van een besneeuwde heuvel en het schaatsen op de vijver, toen achter ons huis of op de ijsbaan.

Bij de eendjes aangekomen, die mij enthousiast begroetten ( hoewel ik denk dat het meer om het brood ging dan om mij), gleden mijn gedachten terug naar vandaag, naar een jongen die vast in zijn kinderjaren ook zo genoten heeft van de sneeuw, met de slee van de heuvel bij de basisschool is gegleden, sneeuwpoppen heeft gemaakt en sneeuwballengevechten heeft meegemaakt. Een jongen van dezelfde leeftijd als een van mijn dochters nu is. Een jongen die nog een hele toekomst voor zich had. Een jongen die veel vrienden had, die niet wisten wat er in hem omging, maar hem graag hadden willen helpen. Een jongen die de schoonheid van het leven niet meer zag zitten en heeft besloten om het aardse bestaan op een door hem gekozen manier te verlaten.

Vandaag zal hij zijn laatste sneeuwwandeling beleven voor hij wordt begraven op de begraafplaats hier in het dorp. Familie, vrienden, ze begrijpen er niets van maar willen op een goede manier afscheid van hem nemen. Er zullen veel, heel veel bloemen aanwezig zijn in de kleur waar hij zo veel van hield. Onder andere een hart in de vorm van mooie rode rozen, een laatste groet van zijn vrienden. Ik hoop dat hij gelukkig is waar hij nu is en dat deze dag troost en steun zal geven aan de familieleden en vrienden die achterblijven. Het kost tijd, maar ooit zullen zij met een weemoedige glimlach aan hem terugdenken, aan de leuke grappige dingen die hij heeft toegevoegd aan hun leven en soms ook met een brok in hun keel hem vreselijk zullen missen.

Ik loop verder in gedachten verzonken naar huis en die glijden nog verder terug in de tijd. Ruim 6 jaar geleden al weer.. waar blijft de tijd? Naar een ander hart van bloemen in blauwe en witte kleuren, een ander soort afscheid een andere situatie, maar net zo heftig.

Dan word ik ineens ruw uit mijn gedachten gehaald, bij mijn thuiskomst. Vier rondbuikige poezen mauwen klagend dat ze nu toch wel eens hoognodig aan hun ontbijt toe zijn en kijken me smekend aan.. Ik kan daar natuurlijk geen weerstand aan bieden en voorzie ze direct met het gevraagde, zodat ze de rest van de dag weer lui kunnen doorbrengen op de bank of de stoel in de warme kamer. Ach, het leven kan zo simpel zijn”. denk ik dan. Helaas denkt de mens er vaak anders over.

Tijd om aan het werk te gaan denk ik bij mezelf en ja ik sta vanmiddag even stil bij die jongen, die leuke jongen die tijdens zijn laatste sneeuwwandeling, wordt gedragen naar zijn laatste rustplaats. Ook zal ik in gedachten bij mijn dochter zijn, die voor het eerst na al die jaren, na dat blauw met wit hart, weer aanwezig zal zijn bij een afscheid. Een afscheid met een hart van rode rozen…..

Dan hoor ik een lied op de radio.. bestaat toeval?

Eindelijk tastbaar

Standaard
De sleutel van de deur naar verandering zit aan de binnenkant

Na ruim een jaar tussen mijn dagelijkse werkzaamheden en verhuizing van mijn partner door, heb ik halverwege dit jaar mijn studie voor Life Coach succesvol afgerond en sinds deze week ( 48-2010), is de website die ik hiervoor is gemaakt, ook in de lucht.

Waarom Life Coach? Omdat ik tijdens mijn werkzaamheden in de acquisitie en bij het ontmoeten van toevallige voorbijgangers vaak heb ondervonden dat mensen mij graag als hun klankbord gebruiken en veel, heel veel dingen vertelden waarmee ze bij een ander niet terecht konden of wilden.

Ik hoop dat veel mensen de weg naar mijn website zullen vinden, zodat ik deze kan helpen om hun op de goede weg te helpen en kan ondersteunen als ze op zoek zijn naar verbetering van de kwaliteit van hun leven.

Coaching is een krachtige en persoonlijke manier als er een wens is om te veranderen, het anders te doen en te groeien en bijna iedereen maakt wel dingen in het leven mee, die niet altijd even gemakkelijk zijn. Soms is hierbij therapie teveel en een gesprek met een goede buur, vriend of familielid te weinig.

Iedereen heeft meer in zich en met behulp van een ervaren coach leer je beter omgaan met de zaken die op je afkomen, zodat je weer regisseur van je eigen leven wordt.

Enkele voorbeelden waar ik je mee kan helpen:

  • Rouwverwerking: Je hebt iemand verloren die je heel dierbaar is en waar je maar moeilijk overheen komt, of je wilt nog gewoon een keer erover praten.
  • Relatie problemen: Er kunnen vele soorten relatieproblemen zijn waar je liever niet met vrienden, familie of kennissen over praat. Bijvoorbeeld verdriet over een verbroken relatie, seksuele problemen, je wilt je relatie verbeteren, je hebt een relatie met iemand die vreemd gaat, of je bent zelf vreemdgegaan in je relatie.
  • Werkgerelateerde problemen: Als je problemen hebt met collega’s op de werkvloer, je baas of als je werk je niet bevalt en iets anders wilt gaan doen.
  • Echtscheidingsbegeleiding: Problemen die kunnen ontstaan als je bent gescheiden en alles wat zo vertrouwd en gewoon leek, is verandert. Je moet helemaal opnieuw beginnen en weet niet hoe je dat kunt aanpakken.
  • Gezinsproblemen: Ruzies, ziektes of andere problemen, kunnen voorkomen in je gezin waar je niet uitkomt en waardoor jij je vaak eenzaam of onbegrepen voelt.
  • Vergroten zelfvertrouwen: Door het stellen van doelen en je te motiveren die te behalen, groeit je zelfvertrouwen.

 

Zoals zo velen vaak zeggen, zeg ik nu ook over mijzelf: Ik had dit jaren eerder moeten doen en weet dus ook uit eigen ervaring hoe moeilijk het soms is om het oude los te laten en voor jezelf te gaan kiezen. Dank zij mijn studie heb ik ook veel over mijzelf geleerd en weet nu dat iedereen op zijn tijd wel iemand kan gebruiken, die hem/ haar een spiegel voor houdt, om zelf te ontdekken wat je nu eigenlijk wil en waar je aan moet werken om jezelf neer te zetten zoals jij bent en wat je wilt bereiken.